Alessandro ontspande wat. Ergens had hij verwacht dat Franciscus hem de les zou lezen. Dat hij te weinig met de broeders optrok; te veel zijn eigen plan wilde trekken. Of erger – dat Franciscus hem op een of andere manier zou doorzien; dat achter zijn glimlach ergens diep weg twijfel school: hield hij zichzelf niet voor de gek? Dat had hij goed aangevoeld. Franciscus wilde inderdaad een gesprek met hem over die glimlach én over de bron ervan.

Franciscus wist niet goed hoe te beginnen; hij deed een poging. ‘Als ik het goed begrijp, Alessandro, ben je zo vol van de Heer, dat er geen ruimte meer is voor je medebroeders?’ O, zo had Alessandro het nog niet bekeken. ‘Hoe bedoelt u?’, vroeg hij, wantrouwend. Franciscus raakte hem even geruststellend aan. ‘Ik wil niks afdoen aan jouw ervaringen, Alessandro, maar ik wil je wel iets van mijn ervaringen vertellen.’ Dat was goed. ‘Ik kan ook helemaal opgaan in de Heer’, ging Franciscus verder. ‘En dat is voor mij een grote bron van vreugde. Wat ik gemerkt heb, is dat die vreugde mij als het ware doet overkoken.’ ‘Overkoken?’ ‘Ja, dat ik het niet meer voor mezelf kán houden; het moet erúit. In een lied, in een omhelzing, in een grote liefde voor mijn medebroeders, voor de aarde, voor het leven.’ En hij vervolgde: ‘Ik geloof dat die “hemelse vreugde” die we soms mogen ervaren, heel de werkelijkheid betreft en omvat.’

’Ja, en?’ reageerde Alessandro. ‘Nou, dat die vreugde – als die zo diep van binnen komt – je opent naar de ander en naar de wereld; dat de glimlach die je lippen siert een uitnodiging is naar de ander om te delen in je vreugde. Dat je glimlach laat zien dat het leven mooi is, dat jij mooi bent, dat die ander mooi is. Dan is de glimlach een kracht die verbindt en vreugde oproept en verspreidt.’

Dat moest Alessandro even laten bezinken. Hij zweeg. Na een tijdje begon hij met zijn hoofd te knikken. De woorden van Franciscus raakten hem. En al begreep hij het nog niet helemaal, er stroomde een nieuwe vreugde in zijn hart. Hij ontspande, keerde zich schuchter naar Franciscus. En toen vielen ze elkaar in de armen.

Even later keerden ze samen naar de broeders terug. Die ontvingen Alessandro met open armen. Hun glimlach vervulde heel de kluizenarij. En alles wat daar leefde verheugde zich met hen. En God zag dat het goed was.

Br. Guy Dilweg