Op slag opent zich de blik van de man. Tot nog toe heeft iedereen hem geprobeerd te helpen door te doen waarvan zij zelf dachten dat goed was: het verwijderen van de zwachtels om zijn lichaam en die vervangen door nieuwe. Een pijnlijke onderneming. “Ik vind het zo verschrikkelijk dat ik stink. Zou je mijn wonden willen wassen?”, vraagt de man. “Natuurlijk,” antwoordt Franciscus, “maar ik zal je er vast pijn mee doen.” Dat vindt de man niet erg. Natuurlijk is dit een wonderverhaal, dus zodra Franciscus de wonden van de man wast, helen ze ter plekke en wordt de man genezen. Daarna looft de man God en biedt hij zijn excuses aan dat hij God zo gelasterd heeft terwijl hij wist dat hij de broeders daarmee pijn deed.

Zelfs als je het wonderlijke van dit verhaal af haalt, is de boodschap duidelijk. Je kunt een ander pas helpen als je hem vraagt wat zij of hij nodig heeft. Niet invullen voor een ander… We weten het wel, maar de valkuil meteen te handelen is groot… vandaar deze herinnering. Dat is de ware nederigheid.

Om met Franciscus te spreken:

Ik raad mijn broeders aan,
ik vermaan hen en spoor hen aan
in de Heer Jezus Christus
om, terwijl zij door de wereld gaan,
niet te twisten en te bekvechten
of anderen te oordelen.
Maar zij moeten mild, vredelievend en bescheiden zijn,
vriendelijk en nederig
en met iedereen respectvol praten
zoals dat hoort.

Br. Hans-Peter Bartels