Hoop doet leven
Vandaag (12 juli) is de nationale feestdag van Kiribati. Sinds vorig jaar is het ook de Internationale Dag van de Hoop. De VN koos voor deze dag, omdat Kiribati dagelijks het eerste land is dat de zon ziet opkomen op de nieuwe dag. En de opkomende zon is een teken van hoop.
Daar hebben we op dit moment allemaal zeer behoefte aan: de hoop vasthouden. Het zijn nog steeds verwarrende tijden waarin bondgenoten minder trouw lijken, er oorlog woedt op ons continent en elders, mensen elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen, er in ons land nog steeds meer kerken dichtgaan dan er openen, de boodschappen steeds duurder worden en klimaatverandering steeds meer zichtbaar wordt. En toch moeten we hoop houden. Hoop doet leven. Daarover zijn alle grote wereldgodsdiensten het eens. En zo dachten de Oude Grieken er al over. Het was het enige positieve dat er uit de doos (of kruik) van Pandora kwam, maar het hielp wel het overige (angst, pijn, allerlei ziektes) te dragen. En dat is het: wie de hoop verliest is reddeloos verloren. Niet voor niets is het symbool van de hoop ook een anker. De apostel Paulus komt met de grote drie deugden: geloof, hoop en liefde. Die liggen behoorlijk na aan elkaar.
De vlag van Kiribati. Bron: Wikimedia
De pijnlijke waarheid is wel, dat we het misschien niet altijd zo krijgen als we hopen.
Mogen vertrouwen dat God er is
Hoop is, net als liefde, ook een van de 33 Namen die Franciscus aan de Allerhoogste geeft. De Allerhoogste is onze hoop. Zo parafraseert hij ook psalm 22 in zijn eigen tweede psalm: “Gij zijt mijn hoop vanaf mijn moeders borst.” Vanaf baby af aan, ons hele leven. Zonder Hem kunnen we niet. In zijn gebed voor het kruis vraagt Franciscus ook om de hoop. Hij vraagt God dus zichzelf aan ons te geven. Dat doet God telkens wanneer we Eucharistie vieren. Dat mag onze hoop zijn: God zal zich altijd aan ons blijven geven, in welke stormen we ook terechtkomen. Hoe moeilijk het leven ook lijkt of, misschien beter, is. We mogen erop vertrouwen dat God er is en dat Hij er voor ons wil zijn.
De pijnlijke waarheid is wel, dat we het misschien niet altijd zo krijgen als we hopen. Het doet me denken aan het sprookje van het meisjes met de zwavelstokjes van Hans Christian Andersen. Daarin gaat het meisje – sorry, spoiler – aan het einde dood. Dat kan toch nooit de gewenste uitkomst zijn? Nee, we zouden absoluut iets anders wensen. Maar we mogen wel de hoop houden dat het niet het echte einde is, dat er meer is na de dood. In dit geval dat we hopen dat het meisje volmaakt gelukkig is in de hemel met God en haar oma.
Simone Ooms
Pixabay