Franciscus als mede-schapenliefhebber
Franciscus hield van schapen en lammetjes en associeerde hen met het Lam Gods. Als hobby-herder herken ik iets in zijn ‘schapentic’: als ik langs een wei met schapen kom, moet ik minstens even kijken.
Er zijn verschillende verhalen over Franciscus en schapen. Zo is er een moment dat hij onderweg een groepje geiten en bokken ziet waartussen een schaapje rustig graast. Hevig verdriet welt plotseling in hem op. Waarom? Hij vertelt het broeder Paulus, die met hem meereist: “Zoals dit schaapje tussen de geiten en de bokken loopt, zo zachtmoedig en bescheiden heeft Christus tussen de Farizeeën en hogepriesters gelopen.” Spontaan besluit hij het schaap te kopen en haar mee te nemen.
Als schapenliefhebber herken ik de impuls om schapen niet ‘verloren’ te willen laten lopen, om ze te kopen, bij me te houden. Daar waar Franciscus ‘Lammeren Gods’ ziet, lijd ik meer aan het – misschien is een lesje nederigheid hier op zijn plaats – ‘Goede-Herdersyndroom’: ik wil zo goed mogelijk voor onze schapen zorgen. Vanuit dat perspectief komt toch de vraag in me op hoe leuk zuster schaap het eigenlijk vond om zomaar door Franciscus op sleeptouw te worden genomen. Is dat misschien niet zieliger dan als enige schaap in de geitenwei lopen?
Diezelfde vraag komt altijd wel eventjes voorbij als ik met vele andere liefhebbers en belangstellenden samenkom op de tweejaarlijkse Dag van het Schaap: een feestelijk evenement waarop alle aspecten van schapenhouderij aan bod komen. Er zijn bijvoorbeeld scheerderswedstrijden, keuringen en een zogeheten rassenpresentatie waarbij de mooiste schapen (ja, ‘opgetut’ en wel) te bekijken zijn. Hoe leuk vinden de dieren het eigenlijk om door een stel gekkies mee te worden gezeuld? Het wordt met ontzettend veel liefde gedaan, maar…
Na een bezoek aan de bisschop in Osimo, die Franciscus én zuster schaap met alle egards ontvangt, vraagt Franciscus zich af wat hij met het schaap aan moet. Hij brengt haar onder bij kloosterzusters in de buurt van San Severino. Zij verzorgen haar liefdevol en spinnen wol waarmee een pij voor Franciscus wordt gemaakt. Zo wordt hij als het ware bekleed met Christus, met het Lam Gods dat hij in zuster schaap zag. Het heeft iets heel ‘herderlijks’, zeker omdat Franciscus zo begaan is met het vinden van een goed thuis voor zuster schaap. De vraag of daar wel andere schapen zijn (een schaap is immers een kuddedier), laat ik daarbij maar even buiten beschouwing.
Terug naar de Dag van het Schaap, waar ik Deo Volente rondloop als dit artikeltje gepubliceerd wordt. Ik zal er zeker een bezoekje brengen aan de kraampjes met allerlei gezondheidsproducten voor schapen en handige herdersbenodigdheden. Zo heb ik er mijn staf uitgezocht en enkele halsbanden. Af en toe moeten we namelijk met onze schaapjes naar een andere wei verhuizen en vanwege de drukke weg waar we dan langs moeten, doen we dat altijd netjes ‘aangelijnd’. Zo’n halsband met gesp is comfortabeler voor de dames dan een ouderwets touw met een lus.
Doordat een klein groepje schapen, misschien tegen hun zin en met licht ongemak, meegesleept is naar de Dag van het Schaap, ben ik daar. Ik leer dingen en koop producten die het leven van mijn schaapjes een beetje beter of comfortabeler maken; en dat geldt waarschijnlijk voor veel meer herders en hun schapen. Het effect is misschien te verwaarlozen en de vergelijking gaat niet helemaal op – hoe bijvoorbeeld te denken over keuzevrijheid of de broodjes lamsvlees – maar toch is er die associatie met het Lam Gods. Er wordt hooguit wat tegengestribbeld en geprutteld (“laat deze beker aan mij voorbijgaan”), maar echt vechten, nee, dat doen ze nooit. Ik herken dus zeker de zachtmoedigheid die Franciscus in schapen ziet – en vind ze nóg een beetje geweldiger dan voorheen.
Maar… ben ik religieus bezien een schaap of juist een herder? En is Jezus de Goede Herder of het Lam Gods? En dan is er ook nog zoiets als geschapen zijn naar Gods evenbeeld. Ik raak er niet over uitgefilosofeerd…
Simone Ooms
Pixabay
KOEMI
