De oppermachtige God die mens wordt in Jezus Christus en intens lijdt en sterft: misschien is dit deel van het christelijke geloof nog wel moeilijker te bevatten dan de wederopstanding. Franciscus werd er zó door geraakt dat hij de stigmata ontving: tekenen van het lijden van Christus. Dat was echter geen vrome gebeurtenis die op zichzelf stond: ook voor zijn lijdende medemens had hij een groot hart.

Nog steeds – juist nu, misschien wel – is er veel lijden in de wereld. Zuster moeder aarde zelf lijdt ook onder onze handen. Door moderne communicatiemiddelen worden we dagelijks geconfronteerd met ons menselijk falen, met onze gebrokenheid: dat God ons naar zijn evenbeeld heeft geschapen, maar dat we niet voor God kunnen spelen.

Het is een troostende gedachte dat God ook niet voor mens speelde: hij wás mens. Zijn lijden was echt en ondubbelzinnig. Hij deelde in onze gebrokenheid. Zo mogen we met opgeheven hoofd in deze wereld staan en in navolging van Christus proberen om elkaars leed te delen en te verzachten; om ons te verzoenen met onze gebrokenheid.

Christus zorgde er echter ook voor dat gebrokenheid, lijden en dood nooit het laatste woord hebben. In het licht van Pasen wordt de pijn van de lijdenservaring uitgewist, komt er opnieuw plaats voor vreugde en vrede. Dat is meer dan troost: dat is een eeuwig en waarachtig perspectief. Franciscus zag dat ook. Hij bleef geraakt – en getekend – door het lijden van Christus, maar zijn hart was vooral vol van liefde en blijdschap om de Goede Boodschap. En waar het hart vol van is…

Mogen wij het Paasmysterie vieren en het, net als Franciscus, een plek weten te geven in ons leven.

Een goede Goede Week gewenst!

De minderbroeders franciscanen in de Lage Landen