Een broeder vroeg abba Poimen: ‘Wat moet ik doen met mijn zonden?’ De grijsaard sprak tot hem: ‘Wie zijn zonden wil wegwassen, wast ze met tranen, en wie wil groeien in de deugden, laat ze groeien met tranen. Want onze tranen zijn de weg die de Schrift en onze Vaders hebben overgeleverd. Ze vertellen ons: ‘Huil. Een andere weg bestaat er niet.’

Deze korte tekst komt uit de zogenaamde Woestijnvaderspreuken, korte wijsheden van de monniken en monialen die vanaf de tweede eeuw als kluizenaar en later in kloosters gingen leven in de Egyptische woestijn. In deze korte tekst geeft een van deze woestijnvaders, Poimen, een van zijn volgelingen de raad te huilen als een weg uit zonden en naar deugden toe. Dit mag wel verbazen. Is huilen niet essentieel een negatief teken van verdriet? Hoe kan dit dan een weg naar God zijn?

Paus Franciscus gaf in een toespraak aan de jezuïeten uit Myanmar en Bangladesh een verklaring van de opvallende raad van abba Poimen: “Vandaag is er veel discussie over hoe de banken te redden. Maar wie redt vandaag de dag de waardigheid van mannen en vrouwen? Niemand geeft nog langer om mensen in puin. De duivel slaagt erin dat te veroorzaken. Voor dit alles moeten we vragen om één genade: huilen. De wereld verloor de gave van tranen. De schaamteloosheid van onze wereld is zodanig dat de enige oplossing is om te bidden en te vragen om de genade van tranen.”