Wat is jouw vroegste herinnering aan Franciscus en wat deed dat met je?
“Toen ik klein was, was ik een keer met mijn ouders op vakantie in het buitenland. We bezochten kerken, kastelen en andere bezienswaardigheden. In een parkje kwamen we een beeld tegen. Geen veroveraar op een paard, maar een eenvoudige figuur. Ik vond het beeld niet zo interessant. Dat veranderde echter toen mijn vader mij vertelde dat het een beeld was van een man die met de dieren kon praten. Het was vooral kinderlijke vewondering. Ik was gek op dieren, dus écht met ze kunnen praten was als een droom van me. Pas decennia later, nu ik deze vraag krijg, komt die herinnering terug en realiseer ik me dat dat een beeld van Franciscus is geweest. De grote vraag is nu natuurlijk: waar en wanneer was dat precies en vooral: zijn er nog foto’s van? Haha.”

Welk verhaal over Franciscus en/of welke tekst uit de Geschriften van Franciscus spreekt je het meeste aan en waarom?
“Wat mij aanspreekt in het levensverhaal van Franciscus is het feit dat hij – vanuit een bevoorrechte positie, dat wel – zijn leven heel gewoon begint en er onbezorgd van geniet. Pas gaandeweg, onder meer als hij faalt als ridder en met tegenslag te maken krijgt, komt hij tot het inzicht dat het leven ten diepste om andere zaken draait. Dat maakt hem voor mij heel menselijk en ik herken iets van mezelf in zijn levensverhaal. Ook ik heb lang een bepaald ongemak gevoeld bij het leven dat ik leidde. Er was niets mis mee en ik deed geen rare dingen, maar toch voelde het te oppervlakkig. Soms, bijvoorbeeld in de context van onze westerse welvaart, voel ik dat ongemak nog steeds.”